Lo cosin de París
Odette COUDOUEL
MARIAGE
EMIGRATION PARISIENNE
Chant
--- En 1996 ---
Introduction
Dans Poèmes et Chansons (publié en 1953), à la fin du Cant segond dédié aux Auvergnats de Paris, Arthémon Durand-Picoral (1862-1937) présente ainsi cette chanson :
“Antan un ser d'a(g)òst, quand venguèt mon torn,
Comencère atal ma cançon d'amor.”
« Lo cosin d’a París,
Amont a la languida,
D’una genta cosina,
Que demòra al país,
Lo cosin d’a París.
Li escriviá l’autre jorn :
“Aimabla Margarida,
Siás l’espèr de ma vida,
Garda-me ton amor,
Li escriviá l’autre jorn.
O que serai uriós,
Dins mens d’una mesada,
Ieu t’aurai esposada,
Nos farem dos potons
O que serai uriós !
– Cosin, tarda pas mai,
Respondèt l’amorosa,
A… que serai uriosa,
Quand ieu t’esposarai,
Cosin, tarda pas mai.”
Cosineta e cosin,
Desempièi lo bas-atge,
Se parlan de mariatge,
Se son sachut causits,
Cosineta e cosin.
Es vengut lo grand jorn,
Dins la glèisa benida,
Lo cosin, la cosina,
An dich “oui”per totjorn,
Es vengut lo grand jorn.
Pels nòvis al retorn,
La joiala cabreta,
Lariron larireta,
Joga un regret d’amor,
Per una bisa al retorn.
“Amics retirem-nos,
Sèm a fin de vilhada,
Per laissar l’esposada,
Sola ambe son espós,
Amics retirem-nos.”
Li digas pas de “non”,
Ara dins ta cambreta,
Polida cosineta,
A ton bèl cosinon,
Li digas pas de “non”.
Lo lendeman matin,
La polida cosina,
Portava sus sa mina,
L’amor de son cosin,
Lo lendeman matin.
Lo cosin de París,
A pas pus la languida,
A sa genta cosina,
Totjorn canta e ritz,
Amont dedins París. »
