Lo rainald e la perdise

« Un còp èra, totas las bèstias parlavan e se comprenián très bien. Amai lo monde comprenián totas las bèstias.
E un còp li aviá lo rainald que se passajava e te vegèt una perdise que s'assolelhava sus un ròc. E las perdisas, quand s'assolelhan, que dòrmon un bocin… Mès dòrmon pas que d'un uèlh e fan totjorn atencion parce que sabon ben que i a totjorn quauqu'un que las velha.
Alèra dormiá pas que d'un uèlh.
Lo rainald la te vei e di(gu)èt :
“La te manjariái ben, la d'aquí !”
E alèra l'agachava e li di(gu)èt :
“Que siás polida, perdise ! Se barravas l'autre uèlh, seriás ben pus polida !”
E la perdise, un bocin gloriosa, comptèt que lo rainald la flatava un bocin alèra se metèt a barrar l'autre uèlh. Mès que lo rainald ne fa(gu)èt pas qu'una bocada. Li te sauta dessús, la te pren al cais e se'n va.
E, pel camins en parti(gu)ent, passèt davant las lavairas, al lavador que li aviá un còp èra. Las lavairas te vegèron aquel rainald aquí que portava una perdise. Alèra, entr'elas di(gu)èron :
“A(g)acha lo rainald que pòrta la perdise ! A(g)acha lo rainald que pòrta la perdise !”
Alèra, la perdise, li passèt quicòm dins lo cap, di(gu)èt :
“Di(g)a-lor s'aquò las regarda !”
E alèra lo rainald :
“Aquò vos regaaaaarda ?”
Mès que la perdise ne profitèt per se'n anar, quand lo rainald dubri(gu)èt lo cais.
Alèra apèissa la perdise montèt sus un aure e lo rainald di(gu)èt, ço ditz :
“Que fa missant parlar quand l'òm a pas besonh !”
E la perdise li di(gu)èt :
“Fa ben tan missant dormir quand l'òm a pas sòm.” »