Lo pònt de La Cadena

« Aval sul pònt de La Cadena,
En anent dalhar lo prat grand,
Passavan Ramond e Bertrand,
La traita voès de la Serena,
Del fons de l’ai(g)a lor cantèt,
Una cançon que les perdèt.

“Cranes enfants, bèla junessa,
Que sètz la flor de mos valons,
Les prats son grands, les jorns son lòngs,
Auretz lo temps dins l’èrba espessa,
De vos confir dins la calor,
Près de mon ai(g)a assetatz-vos.

Per m’escotar las irondèlas,
Quitan la tor e lo cloquièr,
Les canards venon del pesquièr,
Dels boscalhons, las tortorèlas,
Les rossinhòls e les pinçons,
Cantan mos cants e mas cançons.

Dabans d’anar dalhar la prada,
Venètz enfants vos refrescar,
Venètz nadar, venètz pescar,
E se una trocha vos agrada,
Al fons del gorg cabuçaretz,
Tantas e mai n’atraparetz.

Mon ai(g)a linda se passeja,
A l’ombra tieda del matin,
Aquò’s un plaser dins lo país,
D’èsser benhat dins la Serena,
Que reviscola e desgordís,
Coma la fònt del Paradís.”

La traita voès aital cantava,
D’aval montava per amont,
Tanplan que Bertrand e Ramond,
Dins lo gorg pri(g)ond que les tentava,
Meitat-content, meitat rient,
Coma lo cal per prene un benh.

Las fenejairas del vilatge,
Venguèron fenar lo prat grand,
Sonèron Ramond e Bertrand,
Dins lo randal, dins los boscatges,
Bertrand, Ramond, aval negats,
Del fons del gorg, tornèron pas.

Brava junessa desgordida,
Quand passaretz aval sul pònt,
Fintèssetz pas dins lo gorg pri(g)ond,
Anatz dalhar l’èrba florida,
De la Serena e sas cançons,
Paures enfants, mefisatz-vos. »