Lo molin de Salèlas
Justin CONQUET
AUBERGE
MOULIN
--- En 1998 ---
Introduction
Quand on apportait son grain au moulin, on attendait généralement la fin de la mouture pour reprendre sa farine. Ainsi, souvent, la molinièira tenait une petite auberge.
Autrefois, les meuniers (molinièrs) étaient payés en nature. Ils prélevaient soit le son, soit une part de la mouture : la moldura. À cause de ce prélèvement, leur réputation n'était pas des meilleures.
« Per anar mòldre lo blat, aquò èra tot un trabalh, amb un parelh de buòus. E pièi, aprèssa, aquò anèt melhor, ambe l’èga.
Anàvem als Brasses, i aviá un molin.
E la miá mamà èra estada molinièira al Molin de Salèlas, entremièg Condom e lo Poget-Vièlh. N’èra sortida d’aquel Molin de Salèlas. Sos parents èran molinièrs e ela èra estada molinièira.
I aviá pas tròp d’ases aicí mès los camins èran pas bien braves per i anar amb un parelh de vacas o de buòus e lo monde i anavan un pauc n’impòrta quora. Per anar de Condom a Sant-Chèli, caliá que passèsson per aquel Molin de Salèlas.
E fasián un pauc cafè, donavan a biure. »
