La cançon de las sègas

« Aval sul pònt de la Cadena,
Passavan Ramond e Bertrand,
La trista ai(g)a de la Serena,
D'al fons de l’ai(g)a lor cantèt,
Una cançon que los perdèt.

“Braves enfants, bèla junessa,
Que sètz la flor de mos valons,
Los prats son grands, los jorns son lòngs,
Auretz bèl temps per l’èrba espessa,
De vos confir dins la susor,
Près de mon ai(g)a, assetatz-vos.

Per m'escotar, las irondèlas,
Daissan las torres dels cloquièrs,
Los canards venon dels pesquièrs,
Los rossinhòls, las tortarèlas,
Cantan mos cants e mas cançons,
Braves enfants, escotatz-me.

Dabans d’anar dalhar la prada,
Venètz enfants vos refrescar,
Venètz nadar, venètz pescar,
E se la trocha vos agrada,
Al fons del gorg cabussaretz,
Tantas e mai n'atraparetz.

Mon ai(g)a linda se promèna,
A l'ombra tièda del matin,
A ! quan plaser de s'espandir,
D'èsser breçat dins la Serena,
Que reviscola e rebondís,
Coma la fònt del Paradís.” »