La vielhòta
Louis LACOMBE
DEUIL
MARIAGE
VIEILLESSE
Chant
--- En 2004 ---
Introduction
Cette chanson, dont la matrice remonterait au XVIIe siècle, est très répandue dans le domaine occitan où il en existe de nombreuses versions.
Dans certaines de ces versions, la vieille décrit longuement son cheptel.
La précipitation des événements et des rites liés au deuil renforce l'effet comique de la chanson. La neuvaine a normalement lieu neuf jours après les funérailles et lo cap de l'an le jour anniversaire de la mort.
« Un còp i aviá una vielhòta, (bis)
Que se voliá maridondar,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
Que se voliá maridondar,
Tilalim, brom-brom.
Que rencontrèt un violonaire, (bis)
Que violonava a son grat,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
Que violonava a son grat,
Tilalim, brom-brom.
“Di(g)a-me, di(g)a-me, tu, violonaire, (bis)
Te volriás pas maridondar,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
Te volriás pas maridondar,
Tilalim, brom-brom ?
Ai cinc chavals dins mon estable, (bis)
Cadun a son colièr d’argent,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
Cadun a son colièr d’argent,
Tilalim, brom-brom.”
E lo diluns s’enregistrèron, (bis)
E lo dimars se maridèron,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
E lo dimars se maridèron,
Tilalim, brom-brom.
E lo dimècres fusquèt mòrta, (bis)
E lo dijòus l’entarrament,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
E lo dijòus l’entarrament,
Tilalim, brom-brom.
E lo divendres la novena, (bis)
E lo dissabte lo cap de l’an,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
E lo dissabte lo cap de l’an,
Tilalim, brom-brom.
E lo diminge a la messa, (bis)
June òme coma de d'abans,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
June òme coma de d'abans,
Tilalim, brom-brom.
Ambe la pèl de la vielhòta, (bis)
Ne crompèt una de vint ans,
Tilalim, brom-brom, brom-brom, la vièlha,
Ne crompèt una de vint ans,
Tilalim, brom-brom. »
