L'ostal de la veusa

« I aviá una femna qu'èra veusa, aviá un ostal, son òme èra pèirièr mès l'aviá pas finit.
Aviá un bocin de tèrra ambe de ginèsses e un bocin d'òrt.
L'estiu, fasiá de cluèges de ginèsses, los portava dins sa coisina sul còl, tota sola, tampava tota la coisina coma aquò per passar l'ivèrn. 
Dins son canton de chiminèia, i aviá pas que la plaça per se sèire e per la conolha e lo fuse. »