Los tecnòcratas

« E ben vos vau cantar Los tecnòcratas.

Nòstre país, n’i a un brave briu,
Qu’a la palha al quiu,
Qual sap se diu la gardar enquèra,
Jusca a ne crebar,
O se los filhs de nòstra tèrra,
Van reguinhar, van reguinhar !

Dison qu’amont dins aquel París,
Que tot i lusís,
Mai d’un se ditz grand tecnòcrata,
Qu’es pas fotut,
De distingar un piòt d’una cata,
Ni d’un cocut, ni d’un cocut !

Mès quand vira de nos escanar,
Aquí sabon far,
Nos van cercar d’estatisticas, de tremblaments,
Que se’n anon al Diable,
Lors musicas,
E lors instruments, e lors instruments !

Tant foissaràn que totes al còp,
Anarem al bòsc,
Li farem d’esclòps a la mòda anciena,
Reddes e ponchuts,
Qu’estrenarem dins las patèrnas,
D’aquelses mecuts, d’aquelses mecuts !

Per far valer nòstras rasons,
Ambe de boissons,
De balajons de tota mena,
Fabricarem,
E la clica que nos enverena,
La balajarem, la balajarem ! »