Las pregàrias de la memè
Marie-Thérèse (Manée) HYGONENQ
RELIGION - RITES CALENDAIRES
Prière
--- En 1998 ---
Introduction
Au XXe siècle, les anciens priaient encore en occitan. Dans les familles rouergates, la prière commune était de rigueur, surtout le soir.
« Ma grand-mèra, que mori(gu)èt quand aviái pas que nòu ans, me preniá per gardar los pòrcs, me preniá per far las viras.
Mon grand-pèra èra mort alara me fasiá dire de Pater, me fasiá pregar pel pepè. Al cap d’un moment, n'aviái un sadol e li disiái :
“Comprenes memè, ieu n’ai un sadol de tas pregàrias, as pas qu’a las dire tota sola !
– Escota, me poiriás ben respondre...”
E se metiá a plorar.
Ieu pensavi :
“Paura femna, plores se vòls mès ieu...”
E me'n anavi cercar de flors o alara anavi far la vira per me tirar de pels pès.
Entr’autres, m’aviá ensenhat un Pater en patoès, l'apelava Lo Pater de Jérusalem. Aquò disiá coma aquò : “Quand Jèsus sia(gu)èt nascut, volguèt èstre batejat.” Me soveni pas de mai. »
