Gras o magre

« Ramonàs ambe son paire avián décidat d’anar panar un moton. Parti(gu)èron un ser e, quand èran près de la bòria, Ramonàs di(gu)èt a son paire :
"Vai-z-i tu, mon paire, que sabes melhor faire e que siás pus fòrt que ieu.”
Se seitèt aquí sus la paret del cementèri. I aviá un no(gu)ièr e se metèt a closcar quauquas noses.
Lo sonièr, aquel ser, èra en retard per anar sonar l'angèlus. En passent al pè del cementèri, la paur lo prenguèt, creguèt qu’aquò èra lo Diable que manjava los òsses dels paures mòrts.
Vite anèt a cò del curat :
"Mossur lo curat, vos cal venir, i a amont sus la paret del cementèri lo Diable que manja los òsses dels paures mòrts !
– Mès ieu pode pas venir, sabètz ben que soi vièlh, que pòde pas córrer, ai la gota...
– Mès vos portarai !"
Aquel curat èra pesuc, lo sonièr tussissiá e bufava.
Ramonàs, en ausi(gu)ent aquò, creguèt qu’aquò èra lo paire que tornava ambe lo moton e li fa(gu)èt :
“Es gras ?
– Gras o magre, aquí l’as !" »