Las bèstias que van confessar

« Aquò èra lo moton e lo gal d’una bòria que di(gu)èron :
“Cal anar confessar per Pascas.”
Parti(gu)èron pel camin e trobèron un can.
“E de qué fas aquí tu, can ?
– E mangi un estron.
– E ont anatz vautres ?
– Anam confessar, vòls pas venir ?
– A… si, que n’ai fachas prossas ! L’autre jorn, ai pres un tròç de carn a la patrona, èra pas plan comòda !”
Contunhèron e trobèron lo cat.
“E de qué fas aquí tu, cat ?
– Velhi un ratonèl.
– E ont anatz vautres ?
– Nos anam confessar, vòls pas venir ?
– A… si, vau venir que n'ai fachas prossas !”
Pièi, trobèron l’auca.
“E de qué fas aquí tu l’auca ?
– E forfolhi dins un besal.
– E ont anatz vautres ?
– Nos anam confessar, vòls pas venir ?
– A… si, vau venir que n’ai fachas prossas !”
Mas que, la nuèch arribèt e di(gu)èron :
“Nos cal pas demorar defòra, se lo lop passa, nos va manjar e sèm fotuts.”
Cerquèron e trobèron un vièlh ostal. I dintrèron mès i aviá pas de plaça per tot lo monde.
Lo gal di(gu)èt :
“Ieu dormirai al cap del carmalh.”
Lo cat :
“Ieu, per las cendres.”
L’auca :
“Ieu, anarai a l’ai(gu)ièira.”
Lo moton e lo can sabián pas ont anar alara anèron al plancat.
Mès que la nuèch, mon moton agèt enveja de pissar.
Di(gu)èt al can :
“Di(g)a, can, ai enveja de pissar, cossí cal far ?
– Cal pas desrevelhar tot lo monde, vira las patas val cèl e pissa per la lana.”
Lo moton o fa(gu)èt mès que rebordelèt los escalièrs e aquò metèt la revolucion dins tot l'ostal.
Lo matin, s’engulèron.
Lo cat disiá que un plastrièr li aviá fotut de plastre pels uèlhs, lo gal li aviá cagat dessús, lo moton que un cordonièr li aviá fotut las alzenas pel cuol... »