Lo fabre e las bèstias

« Enfin aquò se passava al temps onte las bèstias parlavan.
Al Truèlh li aviá un fabre, aquí, al mitan del vilatge.
E alara un jorn invitèt lo lop e li di(gu)èt :
“Tu que siás desgordit, anaràs amont a Bomadilha e portaràs un anhèl.”
Pièi venguèt lo rainald e li di(gu)èt :
“Tu, anaràs a Solatges e portaràs una pola.”
E pièi venguèt la lèbre e li di(gu)èt :
“Tu, anaràs a l'òrt, alà, per las òrtas, e portaràs un caulet. E veiràs qu'ambe tot aquò farem la fèsta !”
E alara lo lop arribèt lo premièr, portava l'anhèl e lo fabre qu'èra en tren de fargar fasquètrogir un fèrre al fuòc e li di(gu)èt :
“Pausa aquí l'anhèl e asseta-te aquí !”
E d'aquel temps li te fotèt ambe son fèrre aquí… Lo cremèt a la coeta de tant que lo lop parti(gu)èt a Tarn per s'anar trempar, s'anar refrescar. E cap al Ròc de Nadal, aval, li se teniá.
E pièi venguèt lo rainald. Lo rainald di(gu)èt :
“Ten soi aquí. Pòrti la pola.”
E lo fabre li di(gu)èt :
“Asseta-te aquí, los autres son pas venguts. Farem lo dinnar.”
E pendent que s'assetava, i fasquèt çò mème. E lo rainald, en brament, parti(gu)èt a Tarn per se refrescar. E cap al Ròc de Nadal. I trapèt lo lop.
E pièi esperèron aquí un moment, di(gu)èron :
“Aquela paura lèbre la vesèm pas arribar vite ! Qual sap qué fa ?”
Alara lo rainald di(gu)èt :
“Tu que siás desgordit vai-te'n à pas de loupe agacharàs aquí doçament per la cadaula de que fa lo fabre e de que fa la lèbre.”
Oooo ! Quand vegèt aquò, tornèt partir vitament a-n-aquel ròc aval e li di(gu)èt :
“Paure ! Sabes que nautres avèm de chança, sèm un briat cremats mès sèm aquí, mès aquela paura lèbre, s'aviás vist de que li fasiá ! Li virava la pèl del cuol sul cap !”
E alara aquò's dempièi qu'aqueles qu'an quatre patas se mesfisan d'aqueles que n'an pas que doas. »