Los lops

« La memè me racontava que li aviá bravament de bòsces e, la nèch, entendián los lops que cridavan. N’avián paur, sortián pas tròp lo ser.
Una mèstra d’escòla nos aviá contat, atanben, que la siá mamà èra coseira, un ser, veniá de trabalhar e un lop la seguiá. Traversèt un vilatge. Del temps que traversava lo vilatge, lo vegèt pas pus.
Di(gu)èt : “Serà partit !”
Quand sorti(gu)èt del vilatge per contunhar son camin, lo lop la tornèt sègre. Mès li fa(gu)èt pas mal.
Mès, dins lo temps, quand anavan gardar las fedas, fasián atencion al lop, que lor n’aviá presas de fedas. »