A qu'es polit nòstre país ! (Cançon de Fondamenta)

« A qu’es polit nòstre país,
Fondamenta e apr’aquí,
De L’Abadiè a La Molina,
Del Mas-Macut a L’Engalina.

I sèm nascuts, i avèm grandit,
I avèm aimat, i avèm patit,
Avèm trigossat dins las planas,
E campejat dins las montanhas.

Siaga l’estiu, siaga l’ivèrn,
Quand tot es blanc, quand tot es verd,
Ambe lo caud o la frescura,
A son país lo temps ne dura.

Cristòl es nòstre president,
Se descarcassa tot lo temps,
Per far plaser es totjorn prèste,
Amb el fasèm plan sovent fèsta.

A l’obèrtura de la caça,
Dels Tornadors a L’Embernàs,
Butan los cans dins las gamassas,
Enric nos tua la lebrassa.

Siái nascut dins l’autra carrièira,
M’i siái trucat a cada pèira,
Teresa i èra ma classarda,
Del sovenir monta la garda.

Brigita Bardòt es conescuda,
A tot bestial pòrta ajuda,
Pauleta es tanplan bravona,
Quand apastura las catonas.

Dins la plana de Sant-Maurice,
Leòn Bosc a plantat bastissa,
Lo vent i prenguèt sa tiulada,
Sa bona umor es demorada.

Se l’aiga veniá a mancar,
Pas Nòstre-Sénher caliá pregar,
Lo que tornava lo rajal,
Es pas amont, èra aval.

Lo quartièr-bas es plan gardat,
Per dels amics es survelhat,
Marie es pas sola gardiena,
I a Marie-Ròsa e Adriena.

Pareis qu’autres còps se pagava,
Quand a l’octroilos vièlhs passavan,
Ara que los Ramas i vivon,
Gratis a biure vos convidan.

Monconhat èra espicièr,
Aviá plan aprés son mestièr,
Ambe la lèva, ambe la baissa,
Totjorn sabiá emplir sa caissa.

Mès Montpaon n’es pas lo Pérou,
E d’argent n’avèm jamai pro,
Mas, se caliá, fariam caucanha,
D’una assietada de castanhas.

E s’aimam tant nòstre país,
Coma l’aucèl aima son nís,
Es que sèm totes coma fraires,
Lo vièlh castèl seriá lo paire. »