Digatz-me la Margarida… (La Loïsa)

« “Di(g)atz-me, la Margarida,
Se vos m’aprometiatz, ieu vos aprometriái,
Una baga d’òr, una polida cadena.
– Venètz tantôtvas las onze oras,
Que lo mèstre çai i es pas,
Serai ben tota sola.”
“Di(g)atz-me, Mossur lo mèstre,
Un avocat se deu venir,
Li vòli ben jo(g)ar una finessa.
– Di(g)atz-me la Margarida,
Quna finessa volètz-vos i jo(g)ar ?
Vòli virar l’aiga del potz dins la tina
Mès per que l’avocat se’n refresque l’esquina.”
Mossur l’avocat n’a pas mancada l’ora,
Que Margarida aviá entrepres vas las onze oras.
“Margarida, duèrb-me qu’arribi amb un bèl atalatge !
– Venètz, passatz aicí per l’autra pòrta,
Mès dintratz sans tustar que soi ben tota sola.”
Lo paure Mossur l’avocat ne sachèt pas las abitudas,
Dins la tina s’es sacat.
“O ! venètz veire, mèstre, lo rainald s’es atrapat,
S’es sacat dins la tina,
Se lo ne venètz pas sortir, se’n refresca l’esquina.
– Di(g)atz-me Mossur mès l’avocat,
De que çai veniatz faire ?
– Veniái per vòstres afaires,
Es lo mal que m’envoiatz.
– A se ne veniatz per l’amor de Margarida,
N’avètz encara lo temps de’n resfrescar l’esquina.” »