Las ègas

« Quand i aviá de nèu, lo paire anava quèrre les enfants a l’escòla amb una èga, a sèla. Un davant la sèla e l’altre darriès. Ieu i soi estat pro montat, amb el ! L’òm se carrava pas talament mès l’òm èrem contents.
Aquò èra de Bretonas, d’ègas un pauc vivas, de bonas ègas que trabalhavan bien. E pièi lo paure paire aimava aquò, ieu atanben. I aviá sustot de Bretonas e quauquas Ardenesas. L’Ardenesa èra pus fòrta.
Anavan a las fièiras a sèla atanben, lo monde. D’Aubrac al Puèg [Curièiras], lo paure paire i metiá quaranta minutas, ambe l’èga, e sans prene lo galòp. I a dòtz-a-uèch quilòmèstres, a quicòm près. »