La lòga de Sent-Amans

« Trabalhave a l’Òtèl del Nòrd. A sièis oras, aviatz tot lo monde sus la plaça. Auriatz pas poscut passar talament i aviá de monde.
Alara i aviá les lo(g)aires, totes les païsans de la montanha que venián lo(g)ar de dalhaires, e fasián lo mercat aquí sus la plaça. N’i a que tornavan a la mèma plaça, n’i a de novèls qu’arribavan…
Quand lo mercat èra fach, anavan cassar la crosta, per començar, lo matin. Sovent i aviá de sopa o de tripons, d’afaires atau, e un pauc de fromatge. Mès fasián totes les cafès. E, a l’epòca, lo vin se vendiá pas al veire, aquò èra la pauca o lo litre.
A miègjorn, les païsans qu’avián lo(g)ats, lor pagavan la sopa. Aprèssa, les patrons dintravan ches elses mès les dalhaires anavan crompar las dalhas a la quincalha. I ai trabalhat, ieu. Las atapavan e las fasián tintar sul trotoèr. Aquela que tintava clar, aquò èra una bona lama. Aquò veniá del Tarn.
Quand avián crompat la dalha, caliá crompar lo fauç-margue, aquò èra un autre afaire… Un còp èra tròp dubèrt, un autre còp èra tròp barrat… Aquò èra un retretat a Banhars que les nos fasiá ambe de boès.
Aprèssa, i aviá la cot. Atanben, aquò èra quicòm mai, aquò. Aquò èra de lombardas que fasián venir d’Italia. Èran bien afinadas sul bòrd mès aquò fasiá un pauc coma de tiulas mau egalisadas dessús. Alara les laissàvem pas far per las assajar sus las lamas per çò que las cots se reiavan se quauqu’un s’i preniá pas bien. Enfin, aquò èra un cirque que…
Aprèssa, i aviá l’enclume, mès aquí i aviá pas de dificultat. Plantavan aquò dins la tèrra.
Pièi i aviá les rastèls atanben, en boès. Aquò’s aquel que fasiá les margues que fasiá les rastèls.
Aprèssa, tot aquò contunhava a far la fièira e se bandavan. E anavan dançar. I aviá un monde ! E pièi totes les vièlhs, totas las vielhetas, tot lo monde sortiá per Sent-Jan. »