L'ostau brutlat

« La grand-mèra demorèt viusa ambe cinc enfants. E encara brutlèron l’ostau. E tot i brutlèt dedins. Avián volgut far Sent-Jan, sabètz, ambe de palha e de ginèsses. Pareis que i aviá un fusilh cargat, tot aquò parti(gu)èt. Tot aquò davalèt. Encara dintrèron dedins per sortir un gòsse qu’èra al brèç.
Fa(gu)èron un afaire ambe de ginèsses e demorèron aquí dejost, avián pas res a se metre. Lo monde lor bailavan quauques petaces. Jasián coma podián. E lor bailèron un garric per tornar far de somièrs. »