La candelièira
Marie SÉBASTIEN
CUISINE
RELIGION - RITES CALENDAIRES
--- En 1996 ---
Introduction
Pour la chandeleur, appelée candelièira, candelaira, candelor ou Nòstra-Dama de febrièr, on ne faisait pas des crêpes mais des borriòus au froment et au levain (levam), des petarinas, des farinetas ou des pescajons au blé noir et sans levain.
Les pescajons étaient cuits sur un ustensile appelé teule, tandis que les petarinas étaient cuites à la poêle (padena, padela).
« Fasián de pescajons ambe de blat negre e amb un teule.Aquò èra un pèu coma las petarinas. Les pescajons, metètz sièis uòus, uèt, aquò depend per quant ne volètz far, una ponhada de sau, del lach e de l’aiga qu’avètz fach caufar, aquò fa fondre la sau dedins atau. Après metètz la farina de blat negre. Metètz vòstre teule sul fuòc, bien cald, après prenètz un bòl ambe la graissa doça e de l’òli e i metètz un sàbi qu’apelan. Lo sàbi, aquò’s una forqueta amb un pèu de petaç tot plegat al torn. Après, amb una passoèra, fasètz coma de la dentela. Aquò’s coma ai apres amb les parents e grands-parents.
La petarina, aquò’s aquò mème mès la pasta pus espéssa e pas tantes d’uòus, ambe tres uòus fan ben. Se las volètz far bonas, cau metre un pèu d’òli, un pèu de burre e, quand avètz versat la pasta dins la padela, un pèu de crèma dessús. »
