La dançaira

« Dins lo temps, las filhas anavan dançar quauque pèu. Una anava dançar e lo papà li diguèt :
“Mefisa-te que, se tròbas un garçon, te daissa pas embraçar parce que, se te daissas embraçar, i aurà quicòm mai. Met la man davant, atau, aquò risca pas res.”
Ma filhòta se'n va e de qué te tròba ? Lo curat. Lo curat li diguèt :
“Mès Marisson, end vas atau ?
– Vau dançar.
– Mès per de qué metes la man atí ?
– Lo papà o m’a dit parce que les garçons…
– E ben, vèni chas ieu, i te farai un ponh atau degús te tocarà pas…”
Lo curat i faguèt un ponh mès que, a fòrça, li diguèt :
“Te’n vau far un autre…”
O trobava talament bien que li diguèt :
“Digatz, Mossur lo curat, fasètz-me un tresième…”
Çò ditz :
“Mès que, ai pas pus de fiau…”
L’autra li passèt las manòtas dejós e diguèt :
“Mès digatz, Mossur lo curat… Dins aquelses dos pelotons, trobaretz pas una gulha de fiau per ne far un tresième ?” »