L'ase penjat

« Lo cardús qu’avián possat al cap del cloquiá ?
Sabètz de qu’es aquò un cardús ?
N’aviá possat un al cap del cloquiá de Sauclièiras. E polit, èra magnifica, aquel !
Alara lo volián ben anar enlevar mès di(gu)èron :
“Cossí anam far ?”
Podián pas lai abitar tot a fèt. E pièi èra plan en dejós de la lucarna de las campanas, avián pas d’escalas pro lòngas per lai anar e i aviá pas ges de fenestron per lo far enlevar.
Di(gu)èron :
“E se lo fasiam manjar a l’ase de…”
L’ase de Gontièr, crese qu’aquò èra, de Sauclièiras.
Di(gu)èron :
“E ben podèm ben ensajar mès cossí anam far aquò ? E ben ambe pro de còrdas, anam passar per lo cloquiá, escamparem la còrda en bas, estacatz l’ase per lo còl e ensajarem de lo montar juscas amont en tirent coma poirem de per lo fenestron de las campanas.”
En efèt, cerquèron de còrdas de carri aquí, d’aquelas gròssas còrdas de cambi, e se meton a lo montar.
E tot lo monde qu’espiava l’operacion ! Los de Sauclièiras s’èran rassemblats sus la plaça amont en tren d’espiar l’ase montar.
L’ase montava e sortissiá la lenga. E los autres fasián :
“Veja cossí comença de lo sentir ! Veja cossí sortís la lenga ! Tira la lenga ! Diu lo sentir !”
L’abitèron al cardús. Mès quand seguèt amont, l’ase faguèt mèmes pas cas del cardús.
Di(gu)èron :
“E ben pourtanttirava la lenga. Òm auriá plan dich que sentissiá lo cardús.”
Lo tornèron davalar e, quand seguèt en bas, l’ase èra regde per çò que l’avián estofat… »