Lo pònt de La Cadena

« Aval sul pònt de La Cadena,
En anent dalhar lo prat grand,
Passavan Ramond e Bertrand,
La traita voès de la Serena,
Del fons de l’ai(g)a lor cantèt,
Una cançon que les perdèt.

“Braves enfants, bèla junessa,
Que sètz la flor de les valons,
Lo prat es grand, les jorns son lòngs,
Avètz lo temps per l’èrba espessa,
De vos confir dins la susor,
Près de mon ai(g)a assetatz-vos.

Abans d’anar dalhar la prada,
Venètz enfants vos refrescar,
Venètz nadar, venètz pescar,
E se una trocha vos agrada,
Al fons del gorg cabuçaretz,
Tantas e mai n’atraparetz.

Mon ai(g)a limpia se promena,
Dins l’ombra tieda del matin,
Aquò es plaser de s’espandir,
D’èsser breçat dins la Serena,
Que reviscola e desgordís,
Sembla la fònt del Paradís.”

La traita voès aital cantava,
D’aval montava per amont,
Tanplan que Bertrand e Ramond,
Dins lo gorg pri(g)ond que les tentava,
Meitat-content, meitat rient,
Fa(gu)èron lo salt per prene un banh.

Las fenejairas del vilatge,
Que venián fenar lo prat grand,
Sonèron Ramond e Bertrand,
Dins lo randèl, dins lo bocatge,
Bertrand, Ramond, elàs, elàs,
Del fons del gorg, tornèron pas.

E desempièi del fons de l’ai(g)a,
Ont duèrmon les enfants perduts,
A mièjanuèch s’ausís un bruch,
Que la besònha se'n efraia,
E lo matin, totas las flors,
N’an les uèlhons molhats de plors.

Bèla junessa desgordida,
Quand passaretz alai sul pònt,
Fintèssetz pas dins lo gorg pri(g)ond,
Anatz dalhar l’èrba florida,
De la Serena e sas cançons,
Braves enfants, mefisatz-vos. »