Lo cadièiraire

« Totes los parroquians abonavan per avure una cadièira a la glèisa. E lo que pagava pas l'abonament i fasián pagar un drech de plaça. Pagàvem dos sòus. 
A Naucèla, nautres que èrem de Quins, èrem abonats a Quins e, se anàvem a la messa a Naucèla, lo cadièiraire passava mès vos fasiá un pauc d'amusament perque n'i a que balhavan un boton. Aquò èra Lafarga que s'apelava, passava per amassar ambe sos sòusses a la man aquí.
A La Colicha, i aviá un Lacomba que s'apelava. I aviá d'estrangièrs, coma pertot e alara el aquò li agradava pas que li agèsse aquel remue-ménage, d'anar cercar dos sòusses aquí, dos sòusses alai. Alara aviá demandat al curat quant i raportava, çò que li balhava lo cadièiraire. Aquò èra per entreténer las cadièiras.
“E ben, di(g)atz-me çò que vos costa, o vos pagarai, vòli pas veire de cadièiraire !” »