Lo Pont del Diable

« I aviá un entreprenur que li avián limitat lo temps per far un pont. Aquel pont s’ecrolèt tres cops dabans que l’agèsse finit. E lo temps pressava.
Di(gu)èt :
“I a pas qu’a far apèl al Diable...”
Alara sonèt lo Diable e tretèron un pacte, que caliá que li balhèsse la premièira arma que passariá sus aquel pont.
Lo Diable amenèt totas sas tropas. I aviá de diablotons pertot. N’i aviá dins l’ai(g)a que sortián las pèiras, pertot.
Va plan. A l’ora dicha, lo pont sia(gu)èt finit. Èra conclut que lo maçon èra d’un costat del pont e lo Diable de l’autre.
Alara lo maçon arribèt ambe lo curat. Lo maçon aviá un brave mantelàs e lo curat aviá lo beneditièr, l’esparsor.
Lo Diable èra de l’autre costat qu’esperava ambe la forca per enforcar la premièira arma.
I aviá un can atanben. Lo maçon dubri(gu)èt lo mantèl, lachèt un cat que vegèt lo can... Aquí pica-lo !
Quand arribèt de l’autre costat, lo Diable l'enforca mas que agèt pas qu’un cat. Agèt juste lo temps de far tombar una pèira. Lo curat, de suita, benesi(gu)èt lo pont. Lo pont tenguèt, mès aquela pèira l'an pas jamai poguda tornar far téner. »