Lo caçaire e lo curat
Paul COSTES
CHASSE
RELIGION - RITES CALENDAIRES
Histoire drôle
--- En 1999 ---
Introduction
La foi n'empêchait pas l'existence de formules ou de chants satiriques ironisant sur le clergé, les paroissiens ou les pratiques religieuses.
« Èra un tipe que veniá confessar e n’i aviá un briu qu’èra pas vengut.
Lo curat di(gu)èt :
“Tampa-te, aquel d’aquí li caldrà metre una penitença !”
Aquò èra un caçaire, un braconièr, sabi pas mème s’èra pas d’a Bedena...
Lo curat li di(gu)èt :
“Te dòni l’absolucion mès as una penitença a far, i a un briu qu’ères pas vengut te confessar !
– E ben farai tant que poirai !”
Lo curat li di(gu)èt :
“Per penitença, m’envoiaràs una lèbre !
– A… se aquò’s pas qu’aquò ! La vos envoiarai, esperarai pas un briu.”
Quauque temps après lo tòrna trobar :
“E ben, aquela lèbre ?
– Mès que…, di(gu)èt.
– Mès que de qué ?
– Di(g)atz, me'n anèri e la trobèri sul pont. [Li diguèri :] Vai quèrre Mossur lo curat, que te demanda ! Ieu ne soi pas la causa…” »
