La sèrp engolada

« La nòstra memè aviá set un jorn que èran en tren de fenejar, volguèt anar beure dins un besal que li aviá, se trobèt que li agèt una sèrp d’ai(g)a pichonèla e l’engolèt.
Mas que après, aquela sèrp, l’aviá dins lo còrs. E aviá apetit.
Un bon jorn quauqu’un li ense­nhèt lo secret :
“Te cal far una pascada plan salada, la manjar, tornaràs al besal e assajaràs de rendre.”
Aquò’s çò que fa(gu)èt e la sèrp tornèt sortir. Aviá crescut, èra plan pus bèla que quand l’aviá engolada.
Aviá totjorn entendut dire que, una sèrp que te seguiá, caliá totjorn far en montent. Aquò’s çò que fa(gu)èt.
En davalent, pareis que las sèrps meton la coeta al cais e rotlan, mès en montent pòdon pas z’o far. »